Yndislegur dagur

Yfir 1000 manns hittust á sama stað og sama tíma í gær með aðeins eitt markmið í huga "láta ljósið lýsa skærar en myrkrið". Farið var frá Hallgrímskirkju. Fremstir í flokki voru hópur bifhjólamanna sem kalla sig "Trúboðarnir" og eru vissulega ljós inn í þann bransa á Íslandi í ljósi þess sem hefur verið mikið í fréttum undanfarið. Næst þar á eftir kom glæsileg lúðrasveit Hjálpræðishersins sem blés í horn og lúðra niður Skólavörðustíg með mikilli reisn og virðingu gamla sálma og eitthvað gott eyrnakonfekt fyrir okkur hin að njóta. Í beinu framhaldi af því komu skátar sem stolt báru fallega íslenska fánan okkar, sem er svo táknrænn fyrir Kristna þjóð með stóra rauða krossinn í miðjunni. Að lokum komum við hin syngjandi, fangandi og glöð yfir því að fá að vera í forréttinda hópi sem tilheyrir Ljósi þessa heims, sem steig niður í myrkrið til að frelsa okkur frá því og það ljós er auðvitað Jesús sjálfur ;).

Gengum við niður að Austurvelli syngjandi "Okkur vitni skal bera elska Guðs, elska Guðs. Okkur vitni skal bera elska Guðs". Þegar niður á Austurvöll var komið báðum við svo saman fyrir því myrkri sem grúfir yfir landinu okkar í svo mörgum myndum. T.d. má þar nefna eiturlyf, þunglyndi, einelti, fordóma, ofbeldi, sifjaspell, nauðganir, reiði, ofdrykkja og margt fleira. Við báðum að þetta myrkur mætti víkja fyrir ljósinu. Sá sem lokaði bænarstundinni sem var bæði kröftug og í mikilli einingu var Herrra Sigurbjörn Einarsson okkar kæri gamli biskup. Ég sjálf fékk tár í augun að sjá hann með gráa hárið sitt blaktandi í gjólunni, talandi í míkrófóninn með sinni veiku, blíðu en einbeittri röddu... vá þarna var ég að horfa á trúfastan Guðsmann sem hefur staðið margan storminn, ég ber mikla virðingu fyrir honum. Hann endaði svo sína einlægu og kröftugu bæn með því að leiða okkur í bæninni sem Drottin kenndi okkur "Faðir vor".

Stundin endaði þarna niðurfrá og fólk fór til sinna heima og kom svo aftur saman um kvöldið á stórtónleikum í Laugardalshöll þar sem var FRÍTT inn og hefur það víst ALDREI gerst í sögu tónlistardagskrár í Laugardalshöll. Þar voru fólk á öllum aldrei, krakkar hlaupandi um (ég persónulega skrifaði bara á handabakið á dóttur minni MAMMA og svo símanúmerið mitt (fékk þetta tipps hjá góðri vinkonu)) og nutu svo sannarlega samfélags hvort við annað. Unglingar sem hópuðust fyrir framan sviðið og hoppuðu og dönsuðu eins og gengur og gerist á tónleikum og voru þessir tónleikar svo sannarlega engin undantekning frá þeirri reglu ;) Svo kröftug var tónlistin og mikil gleði. Þarna voru fólk af minni kynslóð sem jú slógust í för með unglingunum í gleði og fögnuði og svo var hitt parentið að reyna að fylgja börnunum eftir hahaha. Svo var neðri stúkan nánast full af fólki á öllum aldri sem vildi sitja og einfaldlega bara njóta þessarar veislu sem borin var fram. Þessi stund var hreint út sagt YNDISLEG. Svo mikill kærleikur sem ríkti á meðal Kristinna systkina á staðnum... "Okkur vitni skal bera elska Guðs, elska Guðs. Okkur vitni skal bera elska Guðs". Þegar tónleikarnir voru formlega búnir var boðið fram til fyrirbænar og var hellingur sem fór fram og lét biðja fyrir sér og öðrum. Ég sjálf þurfti að fara heim, með mína dóttur og kall.

Ég er rosalega glöð með þennan dag í alla staði en eitt þótti mér þó pínu skrítið... Hvar voru fréttamennirnir á þessum tíma? Ekki það að Guð sé háður einhverjum öðrum, það voru til dæmis engir fréttamenn þannig lagað þegar Konungur Konunga fæddist í fjárhúsinu! Ég skil ekki að fréttatíminn þurfi allur að vera svona neikvæður... þarna var mjög jákvætt atvik að gerast og tel ég atvik sem er mjög mikilvægt fyrir þjóðina og það er eins og öllum sé sama... Hefði þetta ekki lífgað upp á fréttatímana að sína frá gleðigöngu sem var mjög glæsileg og minna á það að það er fólk sem þráir að sjá myrkur fara burt af þessu landi? Ég var pínu sár fyrir Guðs hönd, kannski svolítið asnalegt að segja þetta en svona líður mér. Sár yfir því að við köllum okkur kristna þjóð og svo þegar atburður á stærð við þetta gerist, þá tekur engin eftir og hefur engin áhuga... kannski af því að það var ekkert hneyksli í gangi, kannski af því að allt fór vel fram. En ég er samt viss um að Guð er ekkert sár, eins og ég sagði áðan þá er Hann engum öðrum háður. Guð er pottþétt mjög glaður yfir þessu átaki og vil ég nota tækifærið og þakka því fólki sem stóð fyrir þessu... FRÁBÆRLEGA VEL STAÐIÐ AÐ ÖLLU!!!!!

Takk fyrir mig...