Hugarástand mitt!!!

Ég er búin að sitja fyrir framan tölvuna í frekar langan tíma núna (og það var líka svoleiðis í gær) og langað að blogga... ég meina, ég hef fundið þörf fyrir að blogga en ég veit ekki hvað ég á að segja, hvernig ég á að orða hlutina (hlutina sem ég hef ekki að segja), hvernig ég á að byrja (eitthvað sem ég veit ekki hvað kemur út) og hvernig endirinn verður. Málið er kannski það að það hefur margt legið á mínu hjarta sem ég get kannski ekki alveg bent á og sagt "þetta er það sem ég hef verið að hugsa" heldur hefur hugur minn verið á flugi og stundum hef ég verið að hugsa um þrennt í einu og mér finnst þetta alls ekki þægilegt, og ég hef að svona eigi hugur okkar ekki að vera. Guð vill ró og frið fyrir okkur og það á líka við hugan og kannski fyrst og fremst hugan, því hugurinn og hugsanirnar okkar hafa ROSALEG áhrif á líf okkar. Ef við hugsum jákvætt.... þá er lífið jákvæðara. Ef við hugsum neikvætt... þá sjáum við ekki björtu hliðarnar og þá verður lífið hörmung, því að það er enginn í heiminum, sama hversu neikvæðum aðstæðum hann er í sem getur ekki fundið eitt lítið jákvætt atriði (sem getur jafnvel gefið honum ÖÖÖÖRLITLA vonarglætu til að lifa af daginn. Og ef hugurinn okkar er ringlaður (eins og minn hefur verið undanfarna daga) þá er maður uppgefin og getur ekki tekið sér eins mikið fyrir hendur, og stundum fundist við vera að kafna í verkefnum.

Það sem hugurinn minn hefur eitt kröftunum sínum í að hugsa um er... hvað á ég að gera í haust??? Á ég að fara að vinna? eða skóla? hvaða skóla? hvað langar mig að verða þegar ég verð stór? Guð segðu mér það!!! hahahaha iii ein frek! Við getum það í raun ekki peningalega séð að ég fari í skóla, en ef ég vissi hvað ég mundi vilja læra þá myndum við stökkva út í það og þá værum við líka peningalega séð betur sett eftir að ég er búin að vera í skólanum... en ég fíla ekki að fara í skóla BARA til að fara í skóla. Hvernig get ég komið blessuðu börnunum mínum heilbrigðum út í lífið (eins og það gagnist eitthvað að hafa áhyggjur af því núna!!! DÖÖ ,,Hafið því ekki áhyggjur af morgundeginum. Morgundagurinn mun hafa sínar áhyggjur. Hverjum degi nægir sín þjáning" (Matt.6.34) Þetta eru orð elsku frelsarans míns og ég er að hafa áhyggjur 10 ár fram í tíman... jiminn!!!

Ég er búin að sakna Arons Elís svo mikið núna. Hann fór til pabba síns í gær og verður yfir helgina... mér finnst svo erfitt að þurfa að deila barninu mínu og vita það að hann fær áhrifin þaðan líka, samt veit ég að pabbi hans hugsar alveg rosalega vel um hann og elskar hann út af lífinu, en samt er auðvitað áherslumunur og mér finnst það erfitt að hugsa til þess að Aron Elí eigi kannski eftir að velja lífstíl pabba síns frekar en okkar (en aðaláherslumunurinn er sá mikilvægasti í mínu lífi... sem sagt trúin en trúi ég því að með bæn verði það nú ekki problem í framtíðinni ;). en ykkur til fróðleiks erum við barnsfaðir minn mjög samtaka í uppeldinu og styðjum hvort annað og strákinn okkar í því sem við trúum að sé honum fyrir bestu). En ég veit að ég á ekki að vera að bera þessar byrðar því að þær eru einfaldlega of þungar fyrir móðurástina og ég á ekki að þurfa að bera þær ,,Komið til mín allir þér sem erfiði hafið og þungar byrðar, og ég mun veita yður hvíld. Takið á yður mitt ok og lærið af mér, því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld í sálum yðar. Því að mitt ok er ljúft og byrði mín létt" (Matt 11.28-30) Þetta bíður Jesús minn mér! Af hverju er svona erfitt að tileinka sér svona orð og sleppa þessum óþarfa áhyggjum og treysta bara? Er það kannski spurning um hugarástand??? Já ég held það... maður verður að skipa hugsunum sínum að hætta þegar þær byrja að hafa áhyggjur og hennda þeim í fangið á Jesú. Kannski finnst sumum þetta barnalegt. En það verður bara að hafa það, þá vil ég vera barnaleg, því að ég finn að hitt er mér einfaldlega og þungt.

Jæja... ætli ég fari ekki að segja þetta gott? Ég bið Guð að blessa ÞIG og vil hvetja þig og mig að kasta öllu í fang hans... hann meikar það sem við ekki meikum og hann gefur okkur styrk í það sem við þurfum að meika.

Ágú