Framkvæmum...

Pétur gauuur, geðveikt að sjá þig hér inni...

Hafið þið ekki lent í því að hugsa eitthvað og ekki framkvæma það sem þið voruð að hugsa og fengið það í hausinn svona eftir á því að þið hefðuð átt að framkvæma það sem þið hugsuðuð?

Ég var niðrí FÍH um daginn og var að fara í tíma. Inn í gömlu bygginguna á skólanum kemur kona og ég geng fram hjá henni og hugsa "ég ætti að segja henni að skrifsstofan sé í hinni byggingunni" en svo hugsaði ég "æææ hún getur verið að gera margskonar hluti annað en að fara á skrifsstofuna, ég er ekki að skipta mér af þessu" svo 10 mín síðar er bankað á dyrnar þar sem við erum að vinna ég og Kristjana og spurt "vitið þið hvar skrifsstofan er í þessu húsi eiginlega, er búin að fara um allt og finn hana hvergi" (ég skil ekki hvernig hún gat verið svona lengi að leita því að þetta er ekki svo stórt hús) Þarna hefði ég getast sparað þessari konu sporin og tíman!!! But I didn't!!!

Um dagin var ég á leiksýningu. Horfði á KRÆ-BEIBÍ þar sem er hriiikalega fallegur aðalleikari (og hefur oft verið sagt að strákurinn sé líkur mér hahahha) að leika (Siggi Þór bróðir minn). Svo var ég að spjalla við hann eftir sýninguna og mér var litið sem snöggvast til hliðar og sá lítin strák, svona um 7-8 ára og hann var að taka mynd af Sigga Þór. Ég hugsaði "ætti ég ekki að stinga upp á að ég tæki mynd af þeim saman" svo spáði ég bara ekkert í þennan strák meir og hélt bara áfram að tala við Sigga Þór. Svo þegar heim var komið þá sagði Siggi Þór "æææ ég vorkenndi stráknum svo mikið sem var með myndavélina, hann var heillengi að reyna að taka mynd en ég held að engin hafi tekist" aaaarrrrg, þarna hefði ég getað glatt litla drenginn og hann hefði átt frábæra mynd!!! But I didn't!!!!

Ég held að ef eitthvað jákvætt kemur í hugan okkar þá ættum við að go for it. Ef tilgangurinn er að gleðja eða hjálpa. Auðvitað eigum við ekki að vera afskiptasöm. Það er þarna fín lína en ég held að við vitum svona í flestum tilfellum þegar við eigum að láta vaða og framkvæma hugsunina. Segja eitthvað fallegt við náungan, þrátt fyrir að okkur þykir það asnalegt, kannski er það ákkurat það sem náunginn þarf að heyra :)

Friður...

Ágústa Ósk

Rugl...

góðan daginn...

Takk fyrir kommentið Álfheiður mín, það gladdi mitt litla hjarta...

Í dag fór ég í nálastungu... ég spurði fyrist mjög ítarlega hvort þetta væri ekkert kukl og eitthvað sem fylgdi þessu en sjúkraþjálfarinn sem stakk mig vildi meina ekki. Svo að ég sló til. Þetta á að hafa góð áhrif á mígreni (sem er eitt það versta sem ég fæ)... Þetta var mjööög svo sérstök lífsreynsla. Ég þessi nála hrædda manneskja lá varnarlaus á bekknum þar sem maðurinn kom með nálarboxið inn og sagðist ætla að stinga í hendurnar, fæturnar, ennið, hnakkan og gagnaugað á mér... ég styrðnaði öll upp og mér leið ömurlega. Maðurinn var með fallegt bros og sagði að ég þyrfti nú ekkert að hafa áhyggjur. Hann byrjaði á höndunum. Stakk og þurfti að snúa nálinni til að hreyfa við bandvefnum. Þetta voru pííínulitlar nálar sem fóru bara svona 2 mm niður. Svo kom að fótunum á mér, hann stakk í ristina og það var svooo vont... mér varð að orði að aumingja Jesús, hann fékk þykka nagla ákkurat þar sem ég fékk pííínu litlu nálina og ég svitnaði! ÚFFFFF.... Mér leist nú ekkert á þegar hann stakk ennið á mér, það vr verst... en nóg um það... vonandi mun þetta ganga! En til að klára þá var ég nálahrædda manneskjan með 10 nálar í mér í 30 mín... Til hamingju Ágú að þú fæddist hér!!!

Ég er búin að vera hyber í dag... mjög skrítin tilfinning. Ég kom heim alveg eins og lurkum lamin og lagði mig... vaknaði og ólgaði öll inn í mér, rosalega skrítið, var að skrifa á lyklaborðið og hugsaði svo hratt og fingurnir fylgdu ekki og allt varð einhvernvegin vitlaust. Ég var að tala við fólk á msn og ég var svo hrædd um að fólkið færi bara án þess að ég næði að skrifa en samt var ég að skrifa svo hratt... hugurinn var bara hyyyyyyper!!!

Búið að vera sértakt kvöld... hef bara verið ein og mér finnst ég vera að bíða eftir einhverju en ég veit ekki hverju. kannski er það bara eftir Desperat housewifes, en held samt ekki, hef ekki horft á þann þátt í þúsund ár (að minnsta kosti).

vá þetta hefur verið skrítin færsla, skrítin dagur, skrítið hugarástand.

Furðó... hef ekki annað orð yfir þetta...

Rugl!

I'm back...

Hæhæ...

Er einhver að kíkja hérna inn ennþá? Það er örugglega eitthvað takmarkað... hef ekki verið neitt svakalega dugleg að blogga EN nú er að koma sumar og ég fer yfirleitt í gírinn þá.

Það er búið að vera ofboðslega mikið að gera hjá mér. Ber mér þess helst að nefna að ég er á fullu á Reykjalundi að koma þessu baki í lag, og þegar ég er farin að hreyfa við því þá er ég að kljást við mikinn höfuðverk, en það er að fara... já ég trúi því bara!!!

Mikið að gera í söngnum... Gospelið á fullu að syngja hingað og þangað. Er með tveimur stelpum í Abba sjói á árshátíðum, það er stuð! Bakraddir hér og þar, ég er að fíla það í botn!!! Og svo er skólin í fullu gangi, þar er ég mest í Jazzinum og Blúsnum, elska að syngja það, hentar mér eitthvað svo afskaplega vel, þar fetar líklega sólóferill minn í framtíðinni, hlakka til.

Fjölskyldan... krakkarnir alltaf jafn skemmtilegir í sínum ýmislegustu tímabilum. Þau eru bæði á svona semí erfiðu tímabili og höfum við verið að gefa þeim extra mikin tíma og sagði ég mig einmitt úr einu sjói í FÍH vegna þess að það krafðist of mikils tíma og forgangsröðunin mín sagði mér að eyða tímanum frekar með krökkunum. Svo var heilsan líka alls ekki þannig að hún gæti tekist á við þetta verkefni en það er annað mál. Börnin þurfa sitt speis og ég vil gefa þeim það!

Ég fór í Kringluna áðan og ætlaði að finna mér hvíta drakt eða eitthvað svoleiðis. Það er alveg ómögulegt núna, bara ekkert til í hvítu. Við gospelkórinn þurfum að vera hvítt klædd fyrir eitt verkefni, en ég verð bara að halda áfram að leita. kannski fer ég bara niðrí 101 og tékka á bútíkunum þar...

Elska það að sólin sé farin að skýna svona hátt á himni og svona lengi að kveldi. Elska það!!! Veturinn búinn að vera svoooltið langur, en er senn á enda. Mér finnst veturinn samt sjarmerandi en ég er afar þakklát þegar yndislega vorið kemur.

Ég á tvær kisur núna og þær eru svo skemmtilegar að fylgjast með. Þvílíka dramað! Sitthvort kynið Herkúles og Dísabella. Þau eru eins og hjón, meina það! Ég hefði bara aldrei trúað því að þessir kettir væru svona miklir persónuleikar. díííí...
Segi ykkur sögur síðar, nenni því bara alls ekki núna.

Love,
Ágústa Ósk Óskarsdóttir