What do you see???

Ég sá nýja kók límmiðan í dag... Miðan sem er utan um jólaflöskuna í ár... Hann er kúl, mér finnst samt gamli rómantískari en þessi fékk mig heldur betur til þess að hugsa.

Mig langar að taka það fram að með þessari færslu er ég ekki að tala á móti samkynhneigðum, skartgripasmiðum eða gospelkórum :) Bara svona hafa það á hreinu! Ég er að tala um hugan minn (og kannski einhverra annara) hversu samdauna heiminum maður er og hversu grunnar hugsanir manns geta verið.

Ég sem sagt sá þennan miða og þar er fullt af regnbogum og ég fór að hugsa um samkynhneigða! Eins og regnbogin tilheiri þeim! Eins og regnboginn sé eitthvað tákn fyrir þá!! Eins og þetta sé einhver sigur fyrir þá að regnboginn sé kominn á flöskur kókakóla... vááá ég var svo hissa á sjálfri mér og fattaði það innan mínútu hversu fáranlegar hugsanir mínar væru... Því að samkynhneigðir eiga ekkert í regnboganum og mér finnst sorglegt að maður hugsi um samkynhneigða þegar maður sér regnboga nú til dags en ekki Guð!

Hverjir hafa ekki upplifað það að þurfa að stoppa bílinn vegna regnbogans sem er fyrir framan mann, litirnir eru svo dýrlegir og maður verður bara að virða hann aðeins betur fyrir sér... þvílík dýrð, þvílíkt amazing fyrirbæri sem regnboginn er og þvílíkt LOFORÐ sem hann ber með sér... Guð sagði að hann gæfi okkur regnbogan til að minna okkur á það að hann væri að gefa okkur loforð fyrir því að hann ætlaði aldrei að tæma jörðina aftur eins og hann gerði í Nóaflóðinu. Þetta er sáttmáli við okkur frá Guði en ekki eitthvað sem samkynhneigðir eiga.

Annað dæmi sem er mjög þess vert að hugsa um er KROSSINN. (ekki söfnuðurinn heldur "skartgripurinn, skrautið, trúarbragðatákn") Ég set þetta þrennt allt inn í sviga því að ekkert af þessu var ástæða krossins í byrjun. Við vitum að ástæða krossins var fyrst þjáning... Jesús gekk með krosstréð þvert á milli handanna upp Golgata og er það í raun mjög táknrænt því að hann gekk með stóran mínus alla þessa leið og þvííílík þjáning! Hann kom á leiðarenda (göngu sinnar, ekki lífs síns forever) og þar var krosstréð fest við staurinn (æ ég veit að ég er ekki með svo fagmannlegt mál, veit ekki alveg hvað réttu orðin eru við þetta allt, en það er ekki það sem skiptir máli í þessari færslu) og myndaði þennan risa stóra plús (táknrænt). Þar hélt þjáningin heldur betur áfram og náði hámarki þegar Jesús tók á sig ALLAR syndir okkar og hann fann í fyrsta skiptið fyrir fjarlægð föður síns. Svo var hann lagður í gröf og reis svo upp á þriðja degi og lifir enn í dag... og til að minnast hans getum við horft á tóman krossinn! En fyrir marga er krossinn í raun ekkert meira en fallegt tákn sem skartgripasölum þykir gaman að móta og reyna að toppa hinn með fallegri hönnun. Upphaflega var þetta bara ódýrir og ljótir trjádrumbar, sem Jesús gerði dýrlega!

Svo eitt annað sem mig langar að nefna er gospeltónlist. Nú er mikið í tísku að stofna hina og þessa gospelkóra sem syngja um hitt og þetta. Vitið það að gospeltónlist er aldrei gospel nema hún flytji fagnaðarboðskapinn um Jesú Krist. Það er orðið annar svona hlutur sem fólk tengir ekki lengur við "uppruna" sinn. Gospeltónlist trúi ég að englarnir flytji því að gospel þýðir einfaldlega fagnaðarboðskapur og ég held að englarnir syngi Drottni lof daginn út og daginn inn og um þau mikilfenglegu verk sem hann hefur gert fyrir okkur. Gleymum því ekki að þegar við heyrum gospeltónlist að hún er miklu meira en fallegir gæsahúðartónar, hún segir okkur frábærar fréttir um möguleika á yndislegu lífi, segir okkur hvað Jesús elskar okkur óumræðilega mikið og þráir að við syngjum til hans og munum eftir HONUM þegar við lítum á sköpunina hans, hvort sem það er regnboginn eða eitthvað annað...

Þetta voru bara hugsanir mínar og ykkur er velkomið að vera ósammála eða sammála. Þetta allavegana fékk mig til að opna augun og reyna að sjá hvað Jesús sér en ekki við mennirnir!

Guð blessi ykkur daginn í dag.

Ykkar Ágústa Ósk

Yndislegur dagur

Yfir 1000 manns hittust á sama stað og sama tíma í gær með aðeins eitt markmið í huga "láta ljósið lýsa skærar en myrkrið". Farið var frá Hallgrímskirkju. Fremstir í flokki voru hópur bifhjólamanna sem kalla sig "Trúboðarnir" og eru vissulega ljós inn í þann bransa á Íslandi í ljósi þess sem hefur verið mikið í fréttum undanfarið. Næst þar á eftir kom glæsileg lúðrasveit Hjálpræðishersins sem blés í horn og lúðra niður Skólavörðustíg með mikilli reisn og virðingu gamla sálma og eitthvað gott eyrnakonfekt fyrir okkur hin að njóta. Í beinu framhaldi af því komu skátar sem stolt báru fallega íslenska fánan okkar, sem er svo táknrænn fyrir Kristna þjóð með stóra rauða krossinn í miðjunni. Að lokum komum við hin syngjandi, fangandi og glöð yfir því að fá að vera í forréttinda hópi sem tilheyrir Ljósi þessa heims, sem steig niður í myrkrið til að frelsa okkur frá því og það ljós er auðvitað Jesús sjálfur ;).

Gengum við niður að Austurvelli syngjandi "Okkur vitni skal bera elska Guðs, elska Guðs. Okkur vitni skal bera elska Guðs". Þegar niður á Austurvöll var komið báðum við svo saman fyrir því myrkri sem grúfir yfir landinu okkar í svo mörgum myndum. T.d. má þar nefna eiturlyf, þunglyndi, einelti, fordóma, ofbeldi, sifjaspell, nauðganir, reiði, ofdrykkja og margt fleira. Við báðum að þetta myrkur mætti víkja fyrir ljósinu. Sá sem lokaði bænarstundinni sem var bæði kröftug og í mikilli einingu var Herrra Sigurbjörn Einarsson okkar kæri gamli biskup. Ég sjálf fékk tár í augun að sjá hann með gráa hárið sitt blaktandi í gjólunni, talandi í míkrófóninn með sinni veiku, blíðu en einbeittri röddu... vá þarna var ég að horfa á trúfastan Guðsmann sem hefur staðið margan storminn, ég ber mikla virðingu fyrir honum. Hann endaði svo sína einlægu og kröftugu bæn með því að leiða okkur í bæninni sem Drottin kenndi okkur "Faðir vor".

Stundin endaði þarna niðurfrá og fólk fór til sinna heima og kom svo aftur saman um kvöldið á stórtónleikum í Laugardalshöll þar sem var FRÍTT inn og hefur það víst ALDREI gerst í sögu tónlistardagskrár í Laugardalshöll. Þar voru fólk á öllum aldrei, krakkar hlaupandi um (ég persónulega skrifaði bara á handabakið á dóttur minni MAMMA og svo símanúmerið mitt (fékk þetta tipps hjá góðri vinkonu)) og nutu svo sannarlega samfélags hvort við annað. Unglingar sem hópuðust fyrir framan sviðið og hoppuðu og dönsuðu eins og gengur og gerist á tónleikum og voru þessir tónleikar svo sannarlega engin undantekning frá þeirri reglu ;) Svo kröftug var tónlistin og mikil gleði. Þarna voru fólk af minni kynslóð sem jú slógust í för með unglingunum í gleði og fögnuði og svo var hitt parentið að reyna að fylgja börnunum eftir hahaha. Svo var neðri stúkan nánast full af fólki á öllum aldri sem vildi sitja og einfaldlega bara njóta þessarar veislu sem borin var fram. Þessi stund var hreint út sagt YNDISLEG. Svo mikill kærleikur sem ríkti á meðal Kristinna systkina á staðnum... "Okkur vitni skal bera elska Guðs, elska Guðs. Okkur vitni skal bera elska Guðs". Þegar tónleikarnir voru formlega búnir var boðið fram til fyrirbænar og var hellingur sem fór fram og lét biðja fyrir sér og öðrum. Ég sjálf þurfti að fara heim, með mína dóttur og kall.

Ég er rosalega glöð með þennan dag í alla staði en eitt þótti mér þó pínu skrítið... Hvar voru fréttamennirnir á þessum tíma? Ekki það að Guð sé háður einhverjum öðrum, það voru til dæmis engir fréttamenn þannig lagað þegar Konungur Konunga fæddist í fjárhúsinu! Ég skil ekki að fréttatíminn þurfi allur að vera svona neikvæður... þarna var mjög jákvætt atvik að gerast og tel ég atvik sem er mjög mikilvægt fyrir þjóðina og það er eins og öllum sé sama... Hefði þetta ekki lífgað upp á fréttatímana að sína frá gleðigöngu sem var mjög glæsileg og minna á það að það er fólk sem þráir að sjá myrkur fara burt af þessu landi? Ég var pínu sár fyrir Guðs hönd, kannski svolítið asnalegt að segja þetta en svona líður mér. Sár yfir því að við köllum okkur kristna þjóð og svo þegar atburður á stærð við þetta gerist, þá tekur engin eftir og hefur engin áhuga... kannski af því að það var ekkert hneyksli í gangi, kannski af því að allt fór vel fram. En ég er samt viss um að Guð er ekkert sár, eins og ég sagði áðan þá er Hann engum öðrum háður. Guð er pottþétt mjög glaður yfir þessu átaki og vil ég nota tækifærið og þakka því fólki sem stóð fyrir þessu... FRÁBÆRLEGA VEL STAÐIÐ AÐ ÖLLU!!!!!

Takk fyrir mig...

Bænagangan...

Bænargangan í dag og tími til að vakna til lífsins á þessu bloggi á degi Drottins hér á Íslandi...

Ég hef mjög miklar væntingar fyrir þessum degi og trúi því að Guð ætli að láta dýrð sína í ljós og láta blessanir sínar rigna yfir land og þjóð... Þetta er dagurinn sem Guð hefur valið til að láta ljós sitt (okkur fólkið hans) skína skærar en myrkrið en þetta er aðeins byrjunin, Ég trúi því að við erum að fara inn í rosalega spennandi tíma þar Guð mun opnbera sig sem aldrei fyrr!!!

Ég hef átt mjög furðulegt ár og að vissu leiti finnst mér ég hafa brugðist big time frammi fyrir Guði mínum á þessu ári, því hann setti mig í próf sem ég hef í raun ekki náð að standast þar til nú. Ég hef upplifað það að vera ekki eins sterk og mikið ljós og eins og hann skapaði mig til að vera fyrir þennan heim. EN ég ætla ekki að dvelja í því lengur því að Guð hefur fyrirgefið mér og þetta ár er í raun enginn tími miðað við þau ár sem ég á eftir hér á jörð svo ég tali nú ekki um eilífðina.

Þannig er mál með vexti að ég greindist með ólæknandi baksjúkdóm fyrir rúmu ári síðan og hef látið það draga mig svakalega niður og hugur minn hefur verið frekar fastur á þessum veikleika... Þegar fólk hefur spurt mig hvernig mér líður þá hef ég alltaf sagt hvernig mér líður í bakinu því að það var það sem átti minn hug allan. En ég held að það hafi ekki verið viturlegt af mér að einbeita mér svona rosalega mikið að því að vera í sársauka alla daga og allan daginn (sem ég er og enn í) heldur frekar að einbeita mér að því að vera þá allavegana heilbrigð í sálinni og hjartanu sem ég var alls ekki EN ÉG ER Í DAG. Allt í einu áttaði ég mig á því að hætta að einbeita mér svona að því hvað er að gerast líkamlega og frekar leifa Guði að komast að í hjartanu mínu og gefa honum tíma og vááá hvað hefur margt breyst... Mér líður yndislega, ég er hamingjusöm, ég elska það að vakna á morgnanna og ég hlakka til að taka þátt í því sem er að fara að gerast og er að gerast. Jú ég finn enn mikið til í bakinu en ég er viss um að Guð muni lækna það þegar rétti tíminn kemur!!! Þegar fólk spyr mig núna hvernig mér líður þá svara ég frá hjartanu en ekki bakinu ;) ég svara hvernig mér líður andlega og ég meina það... þegar það er allt í lagi á milli míns og skaparans míns þá er lífið mitt svo allt annað... Þetta er ekki ímyndun í mér!!! Ég meira að segja horfi öðruvísi á fólk, finn einhvern spes kærleika til þess, ég hef tilgang til að vera hérna, ég er í mission, vá svo spennandi! Ég þrái að allir fái að upplifa þetta, þetta er svo sannarlega LÍF Í FULLRI GNÆGÐ!

Megi Guð blessa þennan dag svo um munar fyrir Ísland og ef þú lesandi góður átt ekki þetta samfélag við Jesú... Þá get ég aðeins sagt við þig: Gefðu honum tækifæri... Viltu svara nokkrum spurningum í huganum fyrir mig?

Finnst þér lífið tilgangaslaust? Já Nei

Er langt síðan þú upplifðir SANNA hamingju? Já Nei

Þegar þú finnur gleði, staldrar hún þá stutt við? Já Nei

Er gleðin þá bundin við einhver atburð eða hlut sem þú heldur að muni gefa þér varanlega hamingju en svo kemstu að því að hann gerir það ekki? Já Nei

Ef þú hefur svarað þessum spurningum játandi þá er svarið fyrir þig að þú þarfnast Guðs því að tilgangurinn sem hann hefur fyrir þitt líf er ekki tilgangslaust og innantómt, gleðin er ekki bundin við hluti eða atburði heldur samfélagið við hann. Nú finnst þetta þetta kannski svolítið flókið og mikið vesen því að þér finnst kannski eins og Þú mundir aldrei heyra í Guði og kunna að vera með honum en þetta er einfaldara en það því að þú þarft aðeins að taka eitt skref og hann hleypur á móti þér (eins og pabbinn í týnda syninum) Gefðu Guð tækifæri, gefstu upp frammi fyrir honum! Hann mun fylla hjartað þitt af von og kærleika...

Ástæðan fyrir því að ég spyr þessara spurninga er að mér er búið að líða svona seinast ár og ég gat svarað þessum spurningum öllum játandi á þeim tíma og ég held að ég hafi aldrei verið í eins "svörtu myrkri" og þá... Ákvað ég að taka þetta eina skref og gefast upp og viti menn líf mitt hefur tekið hröðum breytingum undanfarið.

Ég læt þetta gott heita í bili og ætla að taka þátt í Bænagöngunni í dag með milli von um að Guð fái að taka sér bólstað í fullt fullt fullt af hjörtum!!! Í JESÚ NAFNI...

Kærleikskveðja og gott að vera komin aftur...

Ykkar Ágústa Ósk