Andvökunætur

Jæja, nú ætlaði ég að vera farin að sofa en ég ligg andvaka og verð að koma því frá mér sem bankar á hjartað mitt (kannski er eitthvað spennandi sem Guð ætlar að nota það, eins og til dæmis að tala til einhverra sem lesa... þetta allavegana talaði til mín) ég ætla að reyna að hafa þetta stutt (svo að fleiri nenni að lesa hahahah). Uuu.. Tóti, Árný og Kolbrún, takk fyrir yndisleg komment... ég ætla að kommenta kommentin ykkar á morgun svo að fylgist með, hef ekki tíma núna, því að ég verð að koma ákveðnu frá mér svo að ég geti farið að sofa... ok hahahha.

Ok... það sem Guð hefur talað til mín seinustu nætur er að margir (þar á meðal ég) liggja andvaka langt fram á nætur og þegar við sofnum ekki strax, þá fer hugurinn á hundrað og fimmtíu kílómetra hraða og yfirleitt beinnt á hraðbrautina sem við treystum okkur ekki á... þá verðum við hrædd, áhyggjufull og óörugg. Þessi hraðbraut inniheldur fullt af hindrunum og hugurinn þarf að hægja á sér og stundum staldra við... yfirleitt eru þetta neikvæðar hindranir... Ég ætla að telja upp nokkrar hindranir... rétti upp hend sem hefur fundið sig í einhverjum
- áhyggjur... og þá yfirleitt af einhverju sem við getum ekkert gert í, (allavegana ekki á þessari stundu) af einverju sem mun aldrei gerast, (en samt eiðum við helling af tíma til að hafa áhyggjur af því) af fólkinu sem okkur þykir vænst um (eyðum frekar tímanum í að biðja fyrir þeim og sláum með því tvær flugur í einu höggi.. sem sagt fyrir okkur, að kasta áhyggjum okkar á Guð og fyrir þau, leggja þau og þeirra mál í hendur þess sem er hægt að treysta fyrir öllu)
- reiði... eitthvað hefur komið okkur úr jafnvægi, kannski hefur einhver sagt eitthvað við okkur, gert eitthvað á okkar hlut, sært okkur eða verið ósanngjarn. Við semjum ræður í huganum til að mæta með þegar við hittum náungan aftur, hugsum óuppbyggjandi hugsanir um viðkomandi eða jafnvel gerum honum upp hugsanir og ásetning. Í Biblíunni stendur "Ef þér reiðist, þá syndgið ekki. Sólin má ekki setjast yfir reiði ykkar. Gefið djöflinum ekkert færi." (Efes.4:26-27) Reynum að greiða úr málunum áður en við leggjumst til hvílu til að koma í veg fyrir þetta vandamál, því að við gefum djöflinum svo sannarlega færi ef við erum að hugsa neikvætt um annan og um leið að rífa sjálf okkur niður (allavegana erum við ekki að gefa Guði færi á meðan)
- Kynlífsórar... Ég held ég þurfi ekki mikið að skýra þetta út og þið þurfið ekki að rétta upp hönd, en ég veit að líklega allir hafa einhverntíman lennt í þessum pitti......... og þá yfirleitt með einhvern annan í huganum en okkar eigin maka og jafnvel konu náunga þíns (já eða manns náunga þíns) "Hver sem horfir á konu (mann) girndarhug, hefur þegar drýgt hór með henni í hjarta sínu." (Matt.5:28) og í þessu tilfelli horfum við með huganum. Svo næsta dag þá erum við með samviskubit og sjálfsáskanir og þorum kannski ekki að mæta Guði (eins og Adam og Eva, reyndu að fela sig með laufunum, munið þið?) og þá veit ég um einn sem er mjööög glaður því að hann á færið þá og það er djöfullinn... gefum honum ekkert færi!!!

Og svona mætti lengi telja... Upp á síðkastið hef ég verið andvaka en ég hef verið að gera alveg andstæðuna við það sem ég var að telja upp (ég er ekki að segja að ég sé fullkomin.... laaaaangt frá því en þetta er eitthvað sem Guð hefur gefið mér og ég tek því sem gjöf og langar að deila henni með ykkur, því að hún virkar vel) ég hef verið að lofa Guð (í huganum) og biðja, hugsa um allt það yndislega sem hann hefur gefið mér (t.d. fljölskylduna mína, hvernig get ég verið betri eiginkona, mamma, barn foreldra minna og systir og frænka oooog allt það) hugsa um allt það sem Guð hefur verið að kenna mér undafarið. Vitið þið það að þetta virkar miklu betur heldur en hitt... með þessu er ég að fylla hugan af jákvæðum og kærleiksríkum hugsunum í staðin fyrir neikvæðar og niðurrifshugsanir... og í leiðinni gef ég djöflinum ekkert færi. "Sál mín mettast sem af merg og feiti, og með fagnandi vörum mínum lofar þig munnur minn, þá er ég minnist þín í hvílu minni, hugsa um þig á næturvökunum" (Sálm.63:6-7) Þetta segir Davíð sálmaskáld og hann var maður eftir hjarta Guðs... ég þrái að vera kona eftir hjarta Guðs og þá er líka gott að taka mið af þeirri fyrirmynd sem við höfum... t.d. í honum Davíð.

Jæja þetta er orðið aðeins lengra en ég ætlaði mér en ég við hvetja þig lesandi minn að gera eins og Davíð... stylltu hugan á Jesú... ég skal segja þér eitt að það ert þú sem ræður hvað þú hugsar! "Hegðið yður eigi eftir öld þessari heldur takið háttarskiptum með endurnýjung hugarfarsins svo að þér fáið að reyna hver sé vilji Guðs, hið góða, fagra og fullkomna" (Róm 12:2) Við þurfum að taka háttarskiptum... það kemur ekki að sjálfu sér... þetta byrjar allt á því að við breytum um hugsunarhátt. Ég er ekki að segja að það sé auðvelt en smátt og smátt kemur það! Það byrjar á því að við séum meðvitum um hvað við erum að hugsa... verum pikkí á það sem við leifum að dvelja í huga okkar, stoppum ekki við það sem gerir það að verkum að djöfullinn fái færi...

Þetta er komið í bili... setjum okkur markmið og tökum til í huga okkar...
´
Kær kveðja frá mér til ykkar...

Hjartað mitt er upptendrað í þínum faðmi...

,,Dæmið ekki svo að þér verðið ekki dæmdir. Því að með þeim dómi sem þér dæmið, munuð þér dæmdir verða og með þeim mæli sem þér mælið, mun yður mælt verða... , ...Gefði ekki hundum það sem heilagt er og kastið ekki perlum yðar fyrir svín. Þau mundu troða þær undir fótum og þeir snúa sér við og rífa yður í sig. (Matt.7:1-2 og 6)

Ég er búin að vera á svakalega erfiðu tímabili varðandi einn hlut í mínu lífi... og það sem meira er... ég hef ALLS ekki skilið af hverju mér líður svona og hvað sé eiginlega í gangi... er ég komin aftur á gelgjuna eða hvað er í gangi???

Þessi blessaði hlutur (ef hlutur má kallast) er hæfileiki sem Guð hefur gefið mér, Svið í lífi mínu sem hefur með mína þjónustu til Hans að gera og er einnig tengdur því að geta blessað aðra mikið í gegnum, fyrir utan það að ég elska að gera þetta og nýt þess alveg í botn. En einhvernvegin hef ég verið að finna svo SVAKALEGAN vanmátt í þessu og sjálfstraustið er á við litla gula baun. (það teygar ekki einu sinni upp í græna skiljiði!!!) Þetta svið á við sönginn og þá rödd sem Guð hefur gefið mér og engum öðrum.

Ég hef verið eins og lítil gelgja sem (eins og mamma mín sagði við mig í gær) er sæt en segist vera ljót (við höfum líklega allar gengið í gegnum þetta). Afsakið það sem kemur núna og kannski finnst einhverjum það hrokafullt og algjörlega stangast á við það sem ég sagði um sjálfstraustið hérna 5 línum fyrr... en ég veit að fólk blessast á því að heyra mig syngja og ég er búin að vera að vinna rosalega mikið í röddinni minni og hún er að þroskast gríðalega... svo að þá kemur það skrítna í þessu og ég segi það hérna sem ég sagði við Írisi Lind vinkonu mína í gær ,, ég skil ekkert í þessu því að ég veit alveg að ég get sungið en samt líður mér svona, og gerir það að verkum að ég er búin að vera að hugsa alvarlega í því að hætta í Gospelkórnum því að mér finnst ég vera að taka plássið sem einhver önnur BETRI söngkona ætti frekar að hafa." Og málið er að ég var ekki að segja þetta til þess að hún færi að segja ,,nei þú átt að vera hérna" og eitthvað... MÉR RAUNVERULEGA FANNST ÞETTA en samt skildi ég alls ekki af hverju, því að ég sá líka hina hliðina á málinu (að ég ætti alveg að vera í kórnum)

Ok þetta er orðið mjöööög flókið... í stuttu máli... Mér fannst eitthvað í huganum en í hjartanu vissi ég að það væri rangt. Ég vissi hvað ég gat, en samt var sjálfstraustið á við gula baun. Ég gerði mér grein fyrir þessu en samt skildi ég ekki hvað var að eða af hverju í ósköpunum mér leið svona. Ég fann að þetta var ekki gelgjuskapur en samt var það það!!!

Ég er búin að vera að leita Guðs í nótt (er sem sagt að vinna) og grátbiðja hann um að hjálpa mér að finna út úr þessu... því að trúið þið mér ÞETTA ER KRÍSA!!! og manni getur allllls ekki liðið vel á þessum stað!

Viti menn... Guð lætur ekki á sér kræla (hvað er kræla???) og Hann sýnir það enn og aftur að Hann er lifandi Guð sem ber umhyggju fyrir mér (og þér) og orð Hans (Biblían) er lifandi og kröftug og hefur svör við ÖLLU sem við þurfum að vita!!!

Hann sýndi mér... (þetta er erfitt að ljóstra þessu upp svona á netmiðli sem allir geta lesið hversu mikill gallagripur ég er... en í auðmýkt geri ég þetta, því að ég trúi því að kannski er einhver sem rambar inn á þessa síðu og hann er kannski búinn að vera að kljást við eitthvað svipað og ekki get ég setið á svarinu sem ég er búin að finna) OK... hér kemur það... Hann sýndi mér að... Með þeim dómi sem þér dæmið munuð þér dæmdir verða!!!

Úffff.... búmmm, Ágústa... dæmdu og þú verður dæmd... kannski ekki af öðrum en af sjálfri þér!!! (Því að það hefur örugglega enginn annnar í kórnum en ég sjálf fundist ég ekki eiga að vera þarna, samt var ég að hugsa um að örugglega öllum þætti það, en samt hugsaði ég nei þeim finnst þetta ekki) ooo aftur er ég orðin flókin!

Málið er sem sagt þannig að ég hef verið ROSALEGA dómhörð á allar kvennaraddir sem ég heyri... ég hef verið að finna að tóninum í röddinni, þó svo að tæknin sé alveg brilljant hjá manneskjunni (tek það fram að þótt ég fíli ekki tóninn, þá eru milljón manns sem fíla tóninn í röddunum á þessum söngkonum sem ég hef verið að dæma) ((og annað... ef ég hugsaði ekki svona um söngkonur, þá væri ég örugglega að njóta þess að hlusta á þær) ((( og annað, það eru örugglega margir sem fíla tóninn í röddinni minni og örugglega margir sem fíla hann ekki))) Ég hef sem sagt verið að dæma allar söngkonur í staðin fyrir að samgleðjast þeim. Ég hef verið að rífa niður í staðin fyrir að uppbyggja (kannski ekki sagt mikið en í huganum mínum). Hef verið að finna að í staðin fyrir að njóta þess sem er til staðar...

BARA AÐ ELSKA... það er málið... kærleikurinn sem Guð hefur gefið okkur til hvors annars...
Ok sem sagt ásæðan fyrir því að ég hef verið að tærast að innan er þessi...
ÉG hef gefið hundunum og svínunum(sem er líking fyrir illa anda í þessu tilfelli í Biblíunni) ((tek það fram að hundar og svín eru ekkert tengdir illum öndum í daglegu lífi...) það sem heilagt er og það er til dæmis það að elska náungan og hans hæfileika, umburðarlindi, samgleðjast og leifa náunganum að njóta sín (án þess að vera að finna að) og kastað því frá mér, þar sem illir andar(júbb þeir eru til) troða þessu heilaga undir fótum sér. Þeir gera nefnilega meira en það... samkvæmt þessu versi í Matteusi þá snúa þeir sér við og rífa mig í sig!!! Ááááiii og það er einmitt það sem hefur verið að gerast... þeir hafa rifið mig í sig með því að rífa sjálfstraustið niður... láta mig halda að allir séu að hugsa eins um mig og ég hef hugsað um þau, sem sagt að ég ég sé ekkert góð af því að svona og svona og þetta og þetta er ekki fullkomið í röddinni og með því að vera orðin svo hræðilega bundin af því hvað öðru fólki finnst... það á ekki að skipta máli... þetta er nú ekki fallegt og eru kannski einhverjir sem eru hættir að lesa... en til þess að ég áttaði mig á því sem var að gerast hjá mér, þá opnaði þessi ritningarstaður algjörlega augun mín.

ÉG VAR SEM SAGT AÐ FÁ ÞAÐ TIL BAKA SEM ÉG HAFÐI SÁÐ!!! og það var að rífa mig að innan!!!

Pössum okkur á því hvernig við hugsum um náungan í kringum okkur... DÆMUM EKKI SVO AÐ VIÐ VERÐUM EKKI DÆMD! Köstum ekki perlunum okkar fyrir svín!!!

Ég er búin að biðja Guð um að fyrirgefa mér og þá geri ég fastlega ráð fyrir því að lækningaferlið sé farið að stað... það mun taka einhvern tíma að lænast algjörlega en það mun gerast, ég sleppi ekki þessari perlu sem Guð hefur svo ákveðið agað mig með í nótt. Nei ég sleppi ekki minni perlu en Hann á aðra fyrir þig. Ef það er eitthvað sem þú ert að kjást við sem þú skilur ekki alveg, þá á Guð svarið fyrir þig. Kannski er þessi færsla byrjunin af því að Guð sé að eiga við þig og þá hvet ég þig til að lesa Hans orð og fá fleiri perlur frá Honum!

Guð blessi þig... (hahahha ekki veit ég nú hvort þú hefur lesið allaleið niður, svaka langloka hér á ferð, en þetta er leið fyrir mig til að leisa um og átta mig á því sem Guð hefur talað) og ég vil þakka þér svo mikið fyrir að hafa farið alla þessa leið með mér með því að lesa þetta allt saman! Takk fyrir.

Svo eitt stutt... í sambandi við gelgjurnar sem eru sætar en finnst þær samt vera lótar... kannski hafa þær verið að finna að útliti annarra stelpna!!! Spurning???

Þín Ágústa

Það rofar til inn í mér...

,,En er langt var liðið nætur, kom hann gangandi á vatninu, varð þeim bilt við. Þeir sögðu: ,, Þetta er vofa," og æptu af hræðslu. En Jesús mælti jafnskjótt til þeirra: ,,Verið hughraustir, það er ég, verið óhræddir." Pétur svaraði honum: ,, Ef það ert þú, herra, þá bjóð þú mér að koma til þín á vatninu." Jesús svaraði: ,,Kom þú!" Og Pétur sté úr bátnum og gekk á vatninu til hans. En sem hann sá rokið, varð hann hræddur og tól að sökkva. Þá kallaði hann: ,,Herra, bjarga þú mér!" Jesús rétti út höndina, tók í hann og sagði: ,,Þú trúlitli, hví efaðist þú?" Þeir stigu í bátinn og þá lægði vindinn. (Matt 14:25-32)

Eftir seinustu færslu hefur margt gerst hjá mér og þá kannski mest af því að ég hef eitt meiri tíma með Guði en vanalega. Einn vinur minn sagði mér um daginn að hann hefði farið að leiða hugann að því hvað hann vildi verða þegar hann yrði stór (samt orðinn vel yfir 180 cm nú þegar ;) ) og hann sagði einnig að um daginn mundi hann eftir því að hafa einu sinni vitað hvað hann vildi verða en hann mundi ekki hvað það hefði verið... hann fór að hugsa og hugsa... einhverjum tíma seinna mundi hann það og vá... honum langaði þetta ógeðslega mikið enn!!!

Í kjölfarið af þessari frásögn fór ég að leiða hugan að því hvort ég hefði aldrei átt svona sterkan draum um eitthvað starf (sem kannski Guð vildi blessa mig með) en ég mundi ekki eftir neinu. Ég hætti bara að hugsa um þetta og var bara í bæn og lofgjörð. Í gærmorgun var ég með Moggan fyrir framan mig og var að blaða í gegnum hann þegar ég rek augun í auglýsingu (atvinnuauglýsingu) sem fær mig til að fara að gráta. Þetta var ekkert sorgleg auglýsing en það sem var við hana var það að ÞETTA VAR STARF SEM ÉG ÞRÁI AÐ STARFA VIÐ!!! Og hef áður þráð (alveg eins og vinur minn, en ég mundi ekki eftir því) og þetta mynnti mig á nákvæmlega sömu aðstæður fyrir ári síðan. Þá var ég að spöglegra hvað ég vildi verða og biðja fyrir því og var að skoða Moggan í vinnunni, í sama stól, við sama borð, á sunnudegi og sé auglýsingu og fer að gráta... Þessu var ég búin að gleyma en mundi eftir því um leið og þetta gerðist í annað skiptið!

Já í sambandi við þetta starf (ég ætla að segja ykkur hvað það er, ef til þess kemur að ég ákveð að fara í þetta) þá er lööööng leið að því... 6 ár í Háskóla þar af 4 ár í námi sem ég hef engan á áður en að þessum 2 árum kemur sem ég hef áhuga á, mjööög þungt nám og ég tala nú ekki um vegna lesblindunnar minnar, ég finn að í eigin mætti þori ég þessu ekki, allt á ensku (brosi þeir sem þekkja mig núna) og ég er mjög hrædd við ensku . Ok... Ég veit að ég get þetta ef ég ætla mér þetta eða með öðrum orðum... Ég get þetta ef þetta er ekki vofa heldur Jesús (ekki í mínu höfði, heldur Jesús að benda mér á að þetta sé starf fyrir mig þar sem ég get orðið öðrum til mikillar blessunar) því að þá veit ég að hann segir ,, Vertu hughraust, það er ég, vertu óhrædd."

Ég sé þetta fyrir mér eins og ólgusjó sem ég þori ekki út í, en með hjálp hans veit að ég geng ofan á ólgusjónum (ekki að ég þurfi ekki að hafa fyrir þessu... NEI ég veit að ég mun þurfa að hafa miiiikið fyrir þessu en ég veit að ég kemst í gegnum það... á meðan ég er með sjónir á Jesú og treysti á hann og að hann hjálpi mér og haldi í höndina á mér) Ég finn það líka að það er mjög stutt í það (eins og hjá Pétri) að ég líti í kringum mig á aðstæðurnar og ég byrji að sökkva. En ef ég fer í þetta ætla ég að hengja þessa sögu á ískápinn hjá mér (eða í lærdómsbækurnar) og hugsa ég ætla ekki að vera eins og Pétur ég ætla að horfa beinnt fram, beinnt á Jesú og ekki láta aðstæðurnar drekkja mér.

EF Jesús er að benda mér á þetta starf og lofa að gefa mér styrk í þetta þá má ég ekki efast. Ég vil vera eins og Abraham sem fær fyrirheit og heldur fast í það!!! Guð var búinn að lofa honum að hann ætti eftir að verða faðir margra þjóða svo segir í Róm 4:20-21 ,,Um fyrirheit Guðs efaðist hann ekki með vantrú, heldur gjörðist styrkur í trúnni. Hann gaf Guði dýrðina og var þess fullviss, að hann er máttugur að efna það sem hann hefur lofað"

Verði Guðs vilji með mitt líf og fjölskyldu minnar, hann einn veit hvað er það besta fyrir okkur, því að Hann þekkir þær fyrirætlarnir sem hann hefur í hyggju með okkur (segir Drottinn sjálfur) og það eru fyrirætlanir til heilla en ekki til óhamingju að veita okkur vonaríka framtíð (Jer 29:11)

Guð blessi ykkur lesendur mínir...

Hugarástand mitt!!!

Ég er búin að sitja fyrir framan tölvuna í frekar langan tíma núna (og það var líka svoleiðis í gær) og langað að blogga... ég meina, ég hef fundið þörf fyrir að blogga en ég veit ekki hvað ég á að segja, hvernig ég á að orða hlutina (hlutina sem ég hef ekki að segja), hvernig ég á að byrja (eitthvað sem ég veit ekki hvað kemur út) og hvernig endirinn verður. Málið er kannski það að það hefur margt legið á mínu hjarta sem ég get kannski ekki alveg bent á og sagt "þetta er það sem ég hef verið að hugsa" heldur hefur hugur minn verið á flugi og stundum hef ég verið að hugsa um þrennt í einu og mér finnst þetta alls ekki þægilegt, og ég hef að svona eigi hugur okkar ekki að vera. Guð vill ró og frið fyrir okkur og það á líka við hugan og kannski fyrst og fremst hugan, því hugurinn og hugsanirnar okkar hafa ROSALEG áhrif á líf okkar. Ef við hugsum jákvætt.... þá er lífið jákvæðara. Ef við hugsum neikvætt... þá sjáum við ekki björtu hliðarnar og þá verður lífið hörmung, því að það er enginn í heiminum, sama hversu neikvæðum aðstæðum hann er í sem getur ekki fundið eitt lítið jákvætt atriði (sem getur jafnvel gefið honum ÖÖÖÖRLITLA vonarglætu til að lifa af daginn. Og ef hugurinn okkar er ringlaður (eins og minn hefur verið undanfarna daga) þá er maður uppgefin og getur ekki tekið sér eins mikið fyrir hendur, og stundum fundist við vera að kafna í verkefnum.

Það sem hugurinn minn hefur eitt kröftunum sínum í að hugsa um er... hvað á ég að gera í haust??? Á ég að fara að vinna? eða skóla? hvaða skóla? hvað langar mig að verða þegar ég verð stór? Guð segðu mér það!!! hahahaha iii ein frek! Við getum það í raun ekki peningalega séð að ég fari í skóla, en ef ég vissi hvað ég mundi vilja læra þá myndum við stökkva út í það og þá værum við líka peningalega séð betur sett eftir að ég er búin að vera í skólanum... en ég fíla ekki að fara í skóla BARA til að fara í skóla. Hvernig get ég komið blessuðu börnunum mínum heilbrigðum út í lífið (eins og það gagnist eitthvað að hafa áhyggjur af því núna!!! DÖÖ ,,Hafið því ekki áhyggjur af morgundeginum. Morgundagurinn mun hafa sínar áhyggjur. Hverjum degi nægir sín þjáning" (Matt.6.34) Þetta eru orð elsku frelsarans míns og ég er að hafa áhyggjur 10 ár fram í tíman... jiminn!!!

Ég er búin að sakna Arons Elís svo mikið núna. Hann fór til pabba síns í gær og verður yfir helgina... mér finnst svo erfitt að þurfa að deila barninu mínu og vita það að hann fær áhrifin þaðan líka, samt veit ég að pabbi hans hugsar alveg rosalega vel um hann og elskar hann út af lífinu, en samt er auðvitað áherslumunur og mér finnst það erfitt að hugsa til þess að Aron Elí eigi kannski eftir að velja lífstíl pabba síns frekar en okkar (en aðaláherslumunurinn er sá mikilvægasti í mínu lífi... sem sagt trúin en trúi ég því að með bæn verði það nú ekki problem í framtíðinni ;). en ykkur til fróðleiks erum við barnsfaðir minn mjög samtaka í uppeldinu og styðjum hvort annað og strákinn okkar í því sem við trúum að sé honum fyrir bestu). En ég veit að ég á ekki að vera að bera þessar byrðar því að þær eru einfaldlega of þungar fyrir móðurástina og ég á ekki að þurfa að bera þær ,,Komið til mín allir þér sem erfiði hafið og þungar byrðar, og ég mun veita yður hvíld. Takið á yður mitt ok og lærið af mér, því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld í sálum yðar. Því að mitt ok er ljúft og byrði mín létt" (Matt 11.28-30) Þetta bíður Jesús minn mér! Af hverju er svona erfitt að tileinka sér svona orð og sleppa þessum óþarfa áhyggjum og treysta bara? Er það kannski spurning um hugarástand??? Já ég held það... maður verður að skipa hugsunum sínum að hætta þegar þær byrja að hafa áhyggjur og hennda þeim í fangið á Jesú. Kannski finnst sumum þetta barnalegt. En það verður bara að hafa það, þá vil ég vera barnaleg, því að ég finn að hitt er mér einfaldlega og þungt.

Jæja... ætli ég fari ekki að segja þetta gott? Ég bið Guð að blessa ÞIG og vil hvetja þig og mig að kasta öllu í fang hans... hann meikar það sem við ekki meikum og hann gefur okkur styrk í það sem við þurfum að meika.

Ágú